Van eerste Europees contact in 1499 tot onafhankelijkheid in 1975 — de momenten die Suriname vormden.
Spaanse zeevaarder Alonso de Ojeda bereikt de kust van Guyana en daarmee het gebied dat later Suriname zal heten.
Lord Francis Willoughby sticht de eerste permanente Europese nederzetting bij Paramaribo, met suikerplantages en tot slaaf gemaakte Afrikanen.
Suriname wordt Nederlands in ruil voor Nieuw-Amsterdam (New York). Begin van de Nederlandse plantage-economie.
Sefardische Joden vestigen een autonome gemeenschap met synagoge, plantages en eigen bestuur in het binnenland.
Gevluchte tot slaaf gemaakten vormen marronstammen (Saramaka, Ndyuka, Aluku). Kolonel Boni leidt jarenlange guerrilla tegen koloniale macht.
Eerste vredesverdrag tussen Nederlandse koloniale autoriteit en marronstam — de facto erkenning van vrijheid in het binnenland.
Tijdens de Napoleontische oorlogen is Suriname tijdelijk in Britse handen.
Het Nationaal Archief slavenregister begint — 161.790 ingeschreven personen tot 1863. Basis van veel hedendaags voorouderonderzoek.
1 juli: 33.621 tot slaaf gemaakten worden vrijgemaakt. Wel verplicht 10 jaar staatstoezicht op de plantages. De geregistreerden krijgen een familienaam.
Per 1 juli zijn alle voormalige tot slaaf gemaakten vrij om hun plantage te verlaten. Velen trekken naar Paramaribo of stichten dorpen.
Ruim 34.000 contractarbeiders uit Brits-Indië komen naar Suriname om plantage-arbeid voort te zetten.
Bijna 33.000 Javanen worden gerekruteerd. Diverse Surinaamse cultuur ontstaat uit Afrikaanse, Aziatische, Inheemse en Europese wortels.
Brits-Indische regering stopt het contractsysteem onder druk van protesten in India over werkomstandigheden.
Suriname levert een groot deel van de Amerikaanse bauxiet — cruciaal voor vliegtuigbouw in WO II.
Suriname wordt zelfstandig binnen het Koninkrijk der Nederlanden — eerste stap richting onafhankelijkheid.
25 november: Suriname wordt onafhankelijke republiek onder president Johan Ferrier en premier Henck Arron.